-
usiłowanie,
-
podżeganie,
-
pomocnictwo,
-
przygotowanie.
Osoba, która swoim zachowaniem zmierza do popełnienia przestępstwa, odpowiada za usiłowanie. Sąd w takiej sytuacji wymierza karę w granicach zagrożenia, przewidzianego dla danego przestępstwa. Oznacza to, że kara za usiłowanie zależy od tego, jak poważny miał być czyn zabroniony. W niektórych przypadkach sąd może zastosować złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Warto jednak wiedzieć, że osoba, która dobrowolnie odstąpiła od dokonania czynu zabronionego lub zapobiegła skutkowi, stanowiącemu znamię czynu zabronionego, nie podlega karze za usiłowanie przestępstwa!
Przygotowanie zachodzi wtedy, gdy sprawca podejmuje czynności, które mają stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania. Przygotowanie jest karalne, gdy tak stanowi ustawa – nie chodzi tylko o przepisy kodeksu karnego, ale również przepisy zawarte w takich aktach, jak ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii czy ustawa z dnia 17 grudnia 2004 roku o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów rolnych i środków spożywczych oraz o produktach tradycyjnych. Również ważną informacją jest to, że osoba, która dobrowolnie odstąpiła od przygotowania (a w szczególności gdy zniszczyła przygotowane środki/zapobiegła do skorzystania z nich w przyszłości!) nie podlega karze za przygotowanie!
Z kolei osoba, która nakłania drugą osobę do dokonania czynu zabronionego odpowiada za podżeganie. Za pomocnictwo odpowiada natomiast osoba, która swoim zachowaniem ułatwia popełnienie czynu zabronionego (dostarczy narzędzie, udzieli rady lub informacji). Dodatkowo za pomocnictwo odpowiada również osoba, która wbrew prawnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia tego czynu swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie! Kara za podżeganie lub pomocnictwo jest wymierzana w granicach zagrożenia, przewidzianego za sprawstwo. Sąd może jednak zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
